A Fiestra de Masoucos o Mundo

Preguntase "PiYaDoOo" nun comenteario de fai uns días na fiestra...

Haberá este ano unha nova festa da xuventude?

Creo que non se debería perdela tradición con carteis tan bos coma este...

Estas líneas van dedicadas a esa xente que se preocupa de facer que todos disfrutemos dunha boa festa. Desde aquí todo o aopoio.Seguro que un ano máis se pode conseguir… MOITO ÁNIMO

chúzame

Resultados
Muralla - Castroverde 0 - 1
Lugo - Pradeda 4 - 3
Sagrado Cor. - Oural 1 - 0
Río Sil - Comercial 2 - 2
Antas - Garabolos 2 - 0
Lucense - Calasancio 0 - 3
Portomarín - Rubián 5 - 2
Guntín - Friol 1 - 2

Os partidos da próxima xornada de liga serán:

Próxima Xornada
Castroverde-Guntín
Pradeda-Muralla
Oural-Lugo
Comercial-Sagrado Cor.
Garabolos-Río Sil
Calasancio-Antas
Rubián-Lucense
Friol-Portomarín

A boa racha da SD Castroverde continua con unha victoria pola mínima contra un dos aspirantes ao ascenso, o Club Atlético Muralla.

O partido disputado en horario pouco habitual para a categoría, as 20.00 no campo Luis Gorgoso , foi pouco vistoso edecidiuse por un gol de Richar ao pouco de empezar o partido.

Un partido que estuvo marcado polo dominio do medio campo de uns e outros e no que unha acción puntual, se puido desnivelar o marcador.

O equipo local intentaba saír co balón xogado, sempre polo lateral pero na liña de tres cuartos se lles acababan as ideas, e eran incapaces de dar un último paso definitivo ante a ordenada defensa verde e blanca. Así o gol de Richard, ao bater po riba ao poprteiro do equipo local despois dun disparo lonxano que se foi envenenando e fíxose imparable para o porteiro.

Pouca máis historia tuvo o partido, unha clara ocasión a pase de richar que albino non atalla a amarrar e que o porteiro para sen problemas.

Pouco futbol o ofrecido no Luis Gorgoso, con predominio das defensas, e na que a calidade individual ganou o partido.

Castroverde: 1.- Marcos, 2.- Juan, 3.- Bruno, 4.- Manolo, 5.- Javi, 6.- Marcos, 7.- Albino, 8.- Héctor, 9.- Carlos, 10.- Richard, 11.- Gelo. Tamén Xogaron Ivań e Tino. (Chino, Nacho).

chúzame

Os partidos da próxima xornada de liga serán:

Mal partido o disputado no campo da 'Veiga do Olmo' entre o UD Lugo e a SD Csatroverde, no equipo local fixo o mínimo para levarse a victoria.

Un partido a priori máis fácil do que demostra o resultado final, xa que o ud lugo puxo as cousas moi complicadas para conseguir a quinta victoria consecutiva da temporada. O partido comezou moi frío con moito respeto dos dous equipos, e xogo moi trabado con moito medio campo. Foi o castroverde quen dispuxo da súa primeira acción clara de gol, por medio de albino, que no man a man co porteiro non decide correctamente e falla a ocasión máis clara ata ese momento. Pero pouco despois e nunha xogada máis complicada, recolle un balón dentro da área, e cun disparo duro sorprende o porteiro rival. Primeiro tanto para poder encarrilar o partido. Así as ocasions sucederonse para o castroverde, ante ud lugo que pouco inquietou, excepto na ultima xogada da primeira parte que un bo desmarque e posterior disparo que o largueiro repele. Antes marcos noutro man a man co porteiro falla o que sería o segundo para o castroverde.

Na segunda parte continuou o partido polo mesmo camiño, con ocasions para o castroverde, que non puido materializar ata ven pouco do final, no que a presión esta vez si foi efectiva, e o gardameta visitante ao intentar despexar o balón, golpeono contra o seu propio defensa e introdúcese na portería. Supoñía o dous a cero. Pouco máis puido facer, co tempo xa cumplido, un disparo de falta lonxana fai o un a dous. Non deu tempo para máis.

Victoria xusta polos méritos de uns e outros, con xogo pouco vistoso. Próxima parada, Muralla, co segundo posto en xogo.

O crack: A afición que apoiou en gran número coa súa presencia o equipo.

S.D. Castroverde: 1.- Marcos, 2.- Juan, .-3.-Bruno, 4.-Javi, 5.-Pere, 6.- Marcos, 7.-Albino, 8 .- Héctor, 9.- Rafa, 10.- Richard, 11.- Gelo. Tamén xogaron: Iván, Tino, Nacho, e Manolo. (Chino)

chúzame

Según comenta nesta entrevista Ricardo Polín, que a fiestra se fillo eco fai ven pouco, e da que collo prestado unha das preguntas.

-¿É xente batalladora?-Neste momento a xente non se caracteriza especialmente por ser batalladora.

Dáme mágoa que estes valores, e o paisaxístico, non se esperten máis e que as conciencias estean tan adormecidas. Agora ben, temos exemplos insignes no pasado, como o caso de Enriqueta Otero ou de todos os mártires de Montecubeiro masacrados na posguerra. Aproveito para reclamar que o colexio público de Castroverde, ao que parece que andan a procura dun nome, que se lle dedique a Enriqueta Otero. Foi unha profesional da educación destacada e integrante de moitos movementos de renovación pedagóxica, e tamén pola súa simboloxía como resistente a ditadura de Franco. Está enterrada na parroquia de Miranda e débeselle esa homenaxe.

Parece que hai algo de certo neso de buscarlle nome ao CPI de Castroverde pero...

· Que che parece que a idea de Ricardo Polín de homenaxear a Enriqueta Otero co nome do Colexio?

· Cal é o nome que a ti che gustaría, ou cres que se lle debería poñer?

· Hai persoas dentro do concello que o merecen máis ca Enriqueta?

· É necesario poñerlle nome agora, despois de máis de 30 anos?

· E ti, non dis nada?

chúzame

Enriqueta Otero, Docente, Poeta, Sindicalista e activista política, así como médica-enfermeira.

Comezou a súa actividade como mestra exercendo en varias escolas da provincia de Lugo (entre elas a de San Cosme de Barreiros), no colexio Gómez Baquero de Madrid e, de regreso a Galicia, en San Pedro de Cea no concello de Vilagarcía de Arousa. En 1936 recibe unha bolsa para trasladarse ao Colexio Nacional de Xordomudos de Madrid.

Ao estalar a Guerra Civil dedicase ao coidado de cativos no Levante. Logo traballa como enfermeira no Hospital Militar de Carabanchel, no que fixo parte do Comité de Control Obreiro. En xaneiro de 1937, incorporase como miliciana da cultura á defensa de Madrid no Exército do Centro, na Primeira Brigada Móbil de Choque da 46ª División, dirixida por Valentín González, El Campesino . Participou na creación de varios fogares-soldado ou hospitais-escola. Fíxose cargo dunha gardaría para os fillos dos soldados, montou algúns hospitais e organizou un hotel de repouso para as viúvas e compañeiras dos soldados, todo na provincia de Alacante.

Co golpe do coronel Casado aliñouse coa política de Negrín e dos comunistas, foi detida por membros socialistas do Consello Nacional de Defensa e conducida ao cárcere da Ronda de Atocha madrileña e logo á prisión de Ventas. Un día antes da rendición de Madrid, o 27 de marzo de 1939, foxe xunto a outras presas.

Consegue chegar a Lugo, á casa do párroco da Nova, ata onde a alcanzou a persecución policial, se ben librou grazas ao crego. Nestes primeiros meses de semiclandestinidade, acubíllase en varias vilas da provincia, sempre baixo identidade falsa. Houbo un novo intento policial por capturala en 1942. Comezou a establecer conexións cos fuxidos e cos antifascistas de Becerreá, onde colaborou nunha primitiva estrutura guerrilleira. Sen contactos co PCE ata 1944, a súa influencia política e organizativa en parte da provincia de Lugo percibiuse no posterior medra política e guerrilleira provincial.

En 1944 formou parte do Comité Provincial de Lugo e o ano seguinte mantivo relacións directas co PCE. En febreiro dese ano foi responsable de finanzas e de organización. Malia a caída dalgúns cadros, o partido chegou a contar en toda a provincia cun cento de militantes e ducia e media de guerrilleiros.

O seguimento sobre o PC de Lugo e sobre Enriqueta Otero intensificouse a partir de finais de 1945 e principios de 1946. En xaneiro deste último ano varias caídas afectaron xa a toda estrutura provincial; en febreiro caeron ata cincuenta persoas vinculadas á resistencia.

O 16 de febreiro de 1946 foi detida en Lugo, xunto con Xosé Vicente Rodríguez. Antes da detención, resistiu tres horas o acoso policial pero ao ser ferida nunha perna, foi apresada. Ameazada e duramente torturada, a intervención dalgunhas antigas profesoras salvouna de ser asasinada.

Acusada dun delito de rebelión militar e de actividades comunistas, no seu consello de guerra celebrado en Coruña en xullo de 1946 foi sentenciada a trinta anos por rebelión militar e catro anos por un atentado contra a autoridade.

En outubro de 1946 foi trasladada ao cárcere de Amorebieta e a finais de novembro ao de Segovia, no que pasará cinco anos baixo deplorables condicións hixiénicas, médicas, climatolóxicas e alimentarias, polo que participou nas folgas de principios de 1949, que reivindicaban melloras carcerarias.

En outubro de 1951 foi enviada ao penal de castigo de Guadalaxara e meses despois confinárona no penal de Alcalá de Henares, no que conseguiu a liberdade condicional en 1960. A definitiva houbo de esperar ata 1965.

Ao saír da cadea recuperou parte das propiedades familiares incautadas, perdeu outras e abriu un longo contencioso-administrativo para ser rehabilitada como mestra nacional, o que conseguiu en outubro de 1974. Tras pasar por diferentes escolas, onde intentou promover certas actividades culturais de base, xubilouse en 1980.

Tres anos antes creara a Asociación Popular O Carriño, inspirada nas Misións Pedagóxicas republicanas, como un espazo de cultura, reflexión e discusión, afastado do ensino tradicional.

Morreu o último día de outubro de 1989 e foi enterrada na súa parroquia natal, Miranda, envolta na bandeira republicana, evocada como «a última guerrilleira galega, a Pasionaria do pobo galego».

Autor/a da biobibliografía: Ángel Rodríguez Gallardo

Información Obtida de: http://www.culturagalega.org/album/detal... chúzame -